Gemis

dsc_0018 Vijf uur, de wekker loopt af, ik blijf nog even liggen, om half zes sta ik toch maar op. Ik heb een zwaar gevoel en een weemoedig gevoel. Om zeven uur stuur ik een mail naar mijn collega’s en leidinggevende met de mededeling dat ik voor een deel thuis werk en vrij neem om het graf van mijn moeder te bezoeken. Terwijl mijn vingers over het toetsenbord bewegen, stromen de tranen over mijn wangen, spetters op mijn bril, ik moet steeds vegen omdat ik niet meer zie wat ik schrijf. Ik zucht een paar keer, in de hoop dat deze tranenvloed stopt. Hoe harder ik het probeer, hoe meer ze stromen. Ik stuur de mail weg en laat de tranen maar komen. Ik vraag mij af waar dit opeens vandaan komt. Het is acht jaar geleden dat zij overleed, maar ik huil alsof zij net overleden is. Ik vermaan mezelf en werk stug door terwijl ik zo af en toe zucht en naar lucht hap. Om tien uur breng ik mijn neef, de achter-kleinzoon van mijn moeder naar Schiphol. Ik moet voor hem zorgen nu, dat geeft afleiding.

Ik koop bloemen voor mijn moeder en mijn nichtje die vorig jaar overleed. Schoonmaakspullen voor het graf worden ingepakt. Ik rijd naar de begraafplaats, drie afslagen voor Watergraafsmeer vullen mijn ogen zich weer en ik kan even niets zien. Het is druk op de weg en veeg haastig de tranen weg en zie weer helder. Man, man, man.

Op het moment dat ik door de poort stap breekt de dijk door en is er geen houden meer aan, ik onderdruk het snikken. Mijn hart voelt en roept om mijn moeder, er is geen pijn, maar gewoon verdriet en gemis. Alles komt samen en probeert zich een weg te banen naar mijn keel, mijn mond, mijn lippen. Ik slik uit alle macht om dat wat naar buiten wil binnen te houden. Gelukkig ligt zij dichtbij. Ik neem een pad eerder zodat ik recht op het graf af loop. De zon is opeens doorgebroken en is intens warm.

Er zit een vrouw aan de andere kant op een bank voor een graf. Ik probeer zachtjes te doen.
Ik giet wat water over het graf en begin te schrobben, het water op het graf krijgt gezelschap van de tranen die langs mijn kin druppelen. Bij elke zucht een nieuwe golf van tranen. Ik houd mij in, want ik ben niet alleen, als ik overeind kom, zie ik de vrouw weglopen.
Als ik de bloemen heb gelegd, bid ik en vraag Jezus om mij te troosten en allen die verdriet hebben en dierbaren missen. Ik ga zitten aan de voet van het graf in het gras en laat mijn tranen gaan, de zon schijnt en verwarmt mij, langzaam trekken de tranen zich terug.

Vandaag is de geboorte dag van mijn moeder Micheline Henriëtte Claire Flu, ik vind het prachtige namen en als kind sprak ik het vol trots uit. Het eerste jaar was ik vaak aan het graf, omdat er nog geen steen lag en ik niet wilde dat er onkruid zou groeien, mijn moeder hield daar niet van. Ik heb niet verwacht dat na acht jaar zo een intens verdriet en gemis mij zou overvallen. Dit gevoel van intens verdriet duurde voort.

Het is een healing proces. Ik luister naar het lied van Michael W. Smith ‘Healing rain’
Jezus zal ook deze pijn verzachten en ik weet dat de intensiteit zal afnemen.
Voordat ik vertrok naar het graf van mijn moeder, zag ik een bericht van iemand over een jongetje die een radiostation belt om te vertellen wat God tegen hem had gezegd. Het jongetje had een dierbare oude koe verloren nadat zij een kalf geworpen had. Het jongetje had zo een verdriet en vroeg aan de Heer waarom, want de koe was hem dierbaar en God zei tegen hem: Mijn Zoon was mij ook dierbaar, maar Zijn dood had een bedoeling. Het is belangrijk en onthoudt dat God weet wat je doormaakt, ga maar naar Hem  toe met je verdriet. Hij begrijpt je. Dit bericht was voor mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *