Herinnering

Vandaag denk ik aan mijn moeder(20-9-1924/7-10-2008) en mijn nicht(1-9-1970/17-10-2015,haar kleindochter), beiden in september geboren en beiden in oktober overleden. Verdriet, gemis laten zich niet wegstoppen. Soms kom je niet bij je eigen verdriet, omdat je ‘druk’ bezig bent voor anderen te zorgen en de maatschappij gewoon doorgaat en eigenlijk geen tijd heeft en het steeds sneller moet en gaat.

Verdriet komt in golven en laat zich niet gezeggen wanneer en waar het moet komen, gelukkig maar. Ik zou het liefst willen dat het op mijn vrije dag is en niemand thuis is of ’s nachts wanneer niemand mijn tranen kan zien of dat ik ineen krimp van pijn.
Verdriet hoort bij het leven net als blijdschap. Verdriet brengt ook een stukje genezing, groei naar volwassenheid, besef van kwetsbaarheid, besef van nederigheid en dankbaarheid.
Ik omarm verdriet, het mag er zijn, ik leef en ben dankbaar dat het een uitweg vindt via tranen, herinneringen, een glimlach en weten dat er ook een weerzien zal zijn.

2008-5

Micheline en Miriam 2008

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *