Auteursarchief: Regina Flu

Luister naar het kind in je

Elke keer als ik een trap zag, wilde ik er vanaf glijden. Sommige gebouwen hebben prachtige mooie glimmende houten trapleuningen die uitnodigen om er van te roetsjen! Ik was op vakantie en stond bovenaan de trap van het huis van mijn zus in Suriname en ik dacht: het is nu of nooit! Wat een heerlijk gevoel, zelfs nu denk ik met een lach aan het moment.
Wees vrij: klim in bomen, rol in het gras, ga op de schommel zitten, wees jezelf, geef het kind in je de ruimte.

Knooppunt

Tijdens een wandelcoachsessie gebruik ik wat zich aandient onderweg. Het leuke is dat de coachee het zelf ook ontdekt. De coachee vertelt haar verhaal, ik luister en waar nodig wordt er een vraag gesteld. Ik hef mijn hoofd op tijdens de wandeling en bij een deel van het verhaal,  valt mijn oog op dit bord. De coachee staat stil en roept uit: “Dit is een knooppunt!”

Ja! Het is een knooppunt in het verhaal van de coachee, die door het verhaal te vertellen er zelf achter kwam.

De deftige dame

Eindelijk aangekomen op de plaats van bestemming. Eerst maar lunchen en dan inchecken.
Geen zin in á la carte, wij gaan voor het buffet. Ik strijk neer aan een tafel met een heerlijk kopje groentesoep, die uit meer soepballen dan soep en groenten bestaat. Het warme natriumrijke vocht glijdt zalig naar binnen en verwarmt mijn binnenste. Ik leun na het laatste hapje voldaan achterover en op dat punt merk ik het echtpaar voor mij op die aanstalten maken om te gaan zitten. Het verbaast mij dat zij aan zo een grote tafel plaats nemen. Het is een tafel voor 8-9 personen. Ik haal in gedachten mijn schouders op, het is toch niet druk in het restaurant.

Zij lijkt in gedachten, haar gezicht is zonder uitdrukking, witte oorbellen in, grijs haar netjes gekapt, half lang. Hij heeft een zeer ‘brede’ scheiding op het midden van zijn hoofd met wat stekeltjes aan weerskanten.
ik zie wat geschuifel in mijn linkerooghoek, er arriveren meer mensen aan de tafel, het lijkt alsof de één nog trager is dan de ander. De eerste dame is heel anders dan de andere dames, door haar haarstijl en manier van zitten en kijken. Zij heeft half lang haar, de andere hebben kort jongenskoppie, zij heeft oorbellen in, de andere geen sieraden dan alleen een horloge.
Zij heeft haar wijsvinger en middelvinger tegen haar bovenlip, de duim onder haar kin en de ringvinger en pink naar binnen gevouwen tegen de handpalm. Haar ogen slaat zij zo af en toe neer alsof zij iets misprijzend vindt.

Zou zij zich te goed voelen voor dit gezelschap, moest zij mee van haar man. Is dit een verplicht sociaal uitje met een stel vrienden of schoonfamilie. Ik schat de jongste 65 jaar en de oudste ruim in de 70/80 jaar. Er zijn 4 echtparen en één man alleen.

Degene die de jongste lijkt, voert het hoogste woord, is ook flash gekleed, kobalt blauw turtle neck en lichtblauwe pantalon met grijze schoenen.
De deftige dame glimlacht niet één keer, voert ook geen gesprekken met de andere tafelgenoten.
Er wordt gegeten en gedronken, gelachen en gepraat.
Er is een meneer bij die geen partner heeft, zou hij weduwnaar zijn of vrijgezel? Ik denk dat hij weduwnaar is geworden in deze vrienden groep.
Op gegeven moment merk ik op dat hij een wat rood aangelopen gezicht heeft, hij heeft een groot glas bier voor zich. Hij is ook aan het knikkebollen en probeert uit alle macht wakker te blijven. Als hij bij één van de knikkebolmomenten zijn ogen opendoet, is er gelach aan tafel, hij lacht mee, maar weet niet waar het over ging.

De gastheer komt om af te rekenen en tot mijn verbazing, schrijft hij voor ieder apart op wat zij hebben besteld! Neeee! Hadden zij dat niet aan het begin kunnen zeggen bij de bestelling dat er apart besteld en betaald zou worden. Arme serveerder! Hij blijft uitermate beleefd en geduldig en komt terug met 5 bonnetjes, er wordt getekend op de bonnetjes. Ahh, het wordt waarschijnlijk op de kamer geschreven.

Het gezelschap staat op en de deftige dame intrigeert mij, zij heeft nog steeds geen woord gesproken, geen glimlach laten zien. Op dat moment komt mijn verpleegkundige kant naar boven en ik realiseer mij dat de deftige dame misschien Parkinson zou hebben.
Zij loopt langs mijn tafel en ik observeer haar manier van lopen en denk: “arme deftige dame, zij is niet arrogant, maar heeft het symptoom van een masker gelaat dat hoort bij Parkinson”

Tijd! Waar ben je gebleven?!

Mijn moeder haal ik op om even op de kinderen te passen. Ik heb nogal haast, want ik moet door naar een activiteit, dus ik hoop dat zij al klaar staat. Zij woont op de eerste etage van een driehoog ap20141124_090817partementencomplex. Ik toeter zodat zij weet dat ik er ben. Ik heb haar van te voren gebeld dat ik van huis ga.
Na vijf minuten is zij er nog niet, ik toeter nogmaals, ik zie een hoofd bij het raam: “O, jee! Zij heeft haar jas nog niet aan!”
Ik tel tot tien, adem in, adem uit. Zij loopt op haar gemak over het pad, ik toeter nogmaals en wenk haar om op te schieten. Ik denk: “Kuieren doe je maar over de boulevard”.
Zij maakt een weg wuif gebaar met haar hand, ik doe het raam open en roep: ”ma! Loop snel!”
Zij roept terug: ”Ik loop snel, wil je dat ik moet vliegen?!”
Ik zak achterover in de stoel en bedenk dat zij het werkelijk meent en denkt dat zij snel loopt!
Terwijl zij eigenlijk als een fotomodel op de catwalk over het pad paradeert!
Opeens besef ik dat mijn moeder al 75 jaar is en inderdaad niet snel kan lopen als vroeger en dat zij in haar beleving wél snel loopt!!!! Wanneer en hoe is dit gebeurd?? Mijn moeder die altijd kwiek is en lenig. Help! Help!
Alle irritatie smelt als sneeuw voor de zon weg en ik bedenk dat ik het anders moet gaan aanpakken met mijn moeder. Als ik dit maar onthoud als ik later ook zo ben, hmm de kinderen toch maar op tijd waarschuwen.

 

Waar gaat het over?

Een oude radio, een kleedje, een oude koffer, langspeelplaten,
_dsc9231een echtpaar op een foto uit de jaren ’50. Hiermee breng ik de cursisten in de sfeer van het onderwerp. Dit keer ging het om een scholing over de oudere zorgvrager. Zij krijgen ook snoepjes uit grootmoeders tijd. Ik lees een passage voor uit het boek Ma van Hugo Borst of Yemma van Mohammed Benzakour. Ik draag ook een gedicht voor uit de reeks Zonneschijn, hier las mijn moeder vroeger uit voor.

Weerzien

Weerzien
Voet op Surinaamse geboortegrond na 33 jaren
Men vraagt: hoe heb je het ervaren?hangalampoe
Suriname, ik heb nooit afscheid genomen

Weerzien

Was als nooit weggeweest
Vertrouwd de hitte, de mengeling van geuren, kleuren, mensen
Dobru gaat door mijn hoofd
Besef, hij heeft alles samengevat in het ene woord “wan bon”
Als je geen afscheid hebt genomen, is er ook geen lawine van emoties bij het weerzien
Je gaat verder waar je gebleven was.

Weerzien
Ik ben van jou en jij van mij
Weerzien
Je boeit mij door je diversiteit van inwoners
Het is je kracht, maar ook je zwakheid
Weerzien
Je bent schatrijk, maar je inwoners zien dat niet
Weerzien
Jij alleen vertegenwoordigt zoveel keukens
Weerzien
Van nature ben je mooi, maar men ziet het niet
Weerzien
Ik kom ooit terug, maar dan om te blijven en te genieten van je schoonheid

weerzien

 

Seizoenen in de natuur en het leven

herfst-2Herfst,
Dank voor de kleuren, de geur van vermolmd hout.
Dank voor de donkere wolken die een weemoedigheid meebrengen en toch weer iets knus hebben.
De rukwinden, de stromende regen, waai schoon, spoel weg.
Afscheid nemen van de zomer, nadenken, rust voordat de winter komt. Treur niet in de Herfst, keer naar binnen voor bezinning, voor onderzoek en herpakken.
Even stilstaan, even nadenken, opsnuiven van geuren en aanschouwen van een prachtig palet kleuren.
Het leven kent ook seizoenen. In welk seizoen ben jij?

Begeleiding

Regina, ik heb je leren kennen als een uitermate professionele maar vooral ook kundige coach.
Ik heb van nabij ervaren met welk een enthousiasme jij jouw taak opnam.
Leerling verzorgenden die vastgelopen waren in een zee van hoge werkdruk en moeten presteren, wist je vakkundig en succesvol verder te begeleiden naar het eindexamen. Liefdevol, intuïtief, zuiver en geduldig was je. En doortastend, zonder oordeel of betweterigheid.

Regina ik vind je een vakvrouw.
Je kunt goed luisteren en jouw unieke manier van coachen maakt het verschil.
Daarnaast heb ik je ervaren als een leuke en aardige collega verpleegkundige waarmee je ook heerlijk kunt lachen.

Martha Burger
Wijkverpleegkundige/Praktijkbegeleider
Thuiszorginstelling Burger en Soet Amsterdam