Auteursarchief: Regina Flu

Kattenkoppen en apenstaarten

Mijn eerste stage als leerling-verpleegkundige is een oncologische afdeling gecombineerd met oogheelkunde.

Gistermorgen is meneer Telode opgenomen met verwardheid en onrust. Deze meneer blijkt metastasen in de hersenen te hebben. Meneer Telode ligt op de kopzijde van de afdeling, hier zijn éénpersoonskamers. Vanwege zijn onrust en verwardheid was besloten hem op deze kamer te plaatsen. Afgelopen nacht had hij de andere patiënten op zaal wakker gehouden vanwege zijn onrust.

Vandaag mag ik hem verzorgen. Tijdens het wassen maakt meneer een opmerking: “Zuster ik heb niet in de kolenmijnen gewerkt gisteravond”. Of ik hem alleen even wilde poedelen in plaats van hem grondig te wassen. Ik onderdrukte een lach, onze ogen ontmoeten elkaar in de spiegel boven de wastafel, ik glimlach en hij knikt goedkeurend dat ik hem begrepen heb en het wassen aanpas aan zijn wens.

Rond tien uur ga ik op weg naar zijn kamer om de controles bij hem te doen. Het moment dat ik de kamer binnenkom, roept meneer Telode in paniek naar mij:”Bukken, kijk uit!!” In een reflex duik ik ineen. Ik kom overeind toen ik merkte dat er niets gebeurde.
Meneer Telode zit recht op in bed, zijn handen houden de bed hekken krampachtig vast, zijn ogen opengesperd, volledige paniek.
Ik probeer meneer Telode te vragen wat er aan de hand is en waarom hij zo in paniek is.
Opeens roept hij weer:”Kijk uit”! Hij maait nu met zijn armen door de lucht: “Bukken!” “Kijk uit!” “Er vliegen kattenkoppen en apenstaarten door de lucht!” “Kijk!” “Daar in de hoek!”
Op dat moment besef ik dat meneer Telode hallucineert. Arme man.

Ik heb achteraf hartelijk gelachen om mezelf, dat ik in een reflex reageerde en ineen dook.
apekoppen-en-kattenstaarten

koffers

Koffers zijn er in alle maten, materialen en uitvoeringen. Een koffer gebruik je als je gaat reizen of logeren. Wat neem je mee in een koffer? Ik neem mijn toiletartikelen mee, kleding, schoeisel, mijn fleece deken, boeken, tijdschriften en o,ja! mijn kussen. Op de plaats van bestemming pak ik mijn koffer uit. Toen ik op reis was naar Oostenrijk, pakte ik mijn koffer niet helemaal uit, want ik overnachtte onderweg in Duitsland. Bij het hotel pakte ik alleen datgene uit wat ik nodig zou hebben voor die twee nachten.

koffers

Pak je uit of blijft het ingepakt?

Bij verhuizingen, nationaal of internationaal, wordt er vaak niet of deels uitgepakt. Waarom worden koffers niet uitgepakt?
Iemand zei ooit tegen mij:”Ik ga niet oud worden in Nederland, ik ga terug naar mijn land als ik gepensioneerd ben. Ik zal daarom nooit een huis kopen in Nederland.” Migratie kan soms voor problemen zorgen, afhankelijk van de reden en hoe de ontvangst was. Ontheemd, ontworteld zijn, niet weer wortelen, thuiskomen.

Tijdens een gesprek merkte een jonge vrouw op dat zij haar
koffers nooit had uitgepakt, met die ontdekking begint zij                                                                     voorzichtig haar koffers uit te pakken.

Mijn Jas

Daarnet drong het tot mij door dat ik de laatste dagen deze oude bijbel steeds pak om uit te lezen. Deze bijbel heb ik toen ik 23 of 24 was van mijn moeder gekregen. Deze bijbel had een zwart linnen kaft dat rafelde als bij een oude versleten jas. Tussen de rafelige draadjes kon je het wit van het papier zien. De voorkant liet al een beetje los aan de binnenkant, het garen waarmee het was gebonden, was goed te zien. Zes insteekgaten zijn er en de het garen bestaat uit twee strengen. Het verbaasde mij toen al dat zes stiksels 1530 pagina flinterdun papier bij elkaar konden houden. Het papier is zo dun als vloeipapier, het ritselt als je de bladzijde omslaat. De rug werd verstevigd en rode en paarse leeslint werd er in geplaatst. Zo lang als ik mij het kan herinneren was deze bijbel altijd bij mijn moeder. Ik heb het laten repareren in 1984, dat staat op de nieuwe bladzijde voorin de bijbel.
Hoe wonderlijk is het dat uitgerekend in deze periode, ik deze bijbel weer oppak om uit te lezen. Deze periode van even teruggaan naar het moment van afscheid nemen van mijn moeder(2008) en mijn nichtje(2015).
Ik vind troost in mijn geloof en de bijbel, het verbindt ook deze twee mensen met mij.
Als een bloem die ontluikt, ga ik langzaam open. De bijbel en mijn geloof zijn als een jas die mij beschermt en troost.
Kwetsbaarheid mag, het sterkt mij, het vormt mij en het maakt mij nederig.

jas

Bestemming

sprookjesachtigHet pad van mijn bestemming betreden.
Het pad dat ik al heel lang bewandelde zonder het te beseffen.
Geen twijfel, niet terughouden, niet schromen, niet achterom kijken.
Het is mijn pad, speciaal voor mij, ik zet voorzichtig en bewust
mijn voeten op het uitgestippelde pad.
Het zonlicht schijnt zacht door het bladerdek, de wind ruist door de bladeren.
Ga, loop en wees niet bang, maak je dromen waar.
Ieder heeft een pad te bewandelen, je weet diep van binnen welk pad het is.
Waar gaat het hart sneller van kloppen, wat geeft je vederlichte stappen.

Het is natuurlijk, God given.

Hoezo lief!

parapluhoes grootTijdens de afdaling na het bezichtigen van het kasteel in Salzburg valt mij iets op vanuit de verte. Het triggert mij, omdat het ondanks de wind blijft liggen op de plek. Als ik dichterbij kom en herken wat het is, schater ik het uit.
Dit is toppunt van netheid en lief zijn en gastvrij zijn. Ik kon het niet laten om hier een foto van te maken. Ik ben onder de indruk.Het blijkt het hoesje van een paraplu te zijn! Geweldig! Er is een steen opgelegd om te voorkomen dat het hoesje wegwaait. Dank je wel lieve medemens.

Herinnering

Vandaag denk ik aan mijn moeder(20-9-1924/7-10-2008) en mijn nicht(1-9-1970/17-10-2015,haar kleindochter), beiden in september geboren en beiden in oktober overleden. Verdriet, gemis laten zich niet wegstoppen. Soms kom je niet bij je eigen verdriet, omdat je ‘druk’ bezig bent voor anderen te zorgen en de maatschappij gewoon doorgaat en eigenlijk geen tijd heeft en het steeds sneller moet en gaat.

Verdriet komt in golven en laat zich niet gezeggen wanneer en waar het moet komen, gelukkig maar. Ik zou het liefst willen dat het op mijn vrije dag is en niemand thuis is of ’s nachts wanneer niemand mijn tranen kan zien of dat ik ineen krimp van pijn.
Verdriet hoort bij het leven net als blijdschap. Verdriet brengt ook een stukje genezing, groei naar volwassenheid, besef van kwetsbaarheid, besef van nederigheid en dankbaarheid.
Ik omarm verdriet, het mag er zijn, ik leef en ben dankbaar dat het een uitweg vindt via tranen, herinneringen, een glimlach en weten dat er ook een weerzien zal zijn.

2008-5

Micheline en Miriam 2008

Ontmoeting in Harderwijk

_dsc6467Een oudere heer stapt de lift in van het hotel, strijkt zijn haren naar achteren, strijkt zijn overhemd glad. Ik bekijk hem onopvallend, ik schat hem 70 jaar, mooi glanzend grijs haar, alles is keurig.

“Dat ziet er goed uit”: zeg ik, waarop hij antwoordt:
“Dank u wel”

Tijdens het diner voel ik een zachte aanraking op mijn schouder; “Eet smakelijk”

Als ik omhoog kijk, zie ik dezelfde heer van de lift, maar nu in gezelschap van zijn echtgenote.
Blijkt dat ik al eerder oogcontact had gehad met haar, zij was mij opgevallen door haar prachtige uitstraling.

Bij het verlaten van de eetzaal, stoppen zij bij ons tafeltje, hij vraagt: ”U bent christen hè, ik zag u bidden. Wat fijn dat dit nog gebeurt. Wij ook.”
“O, ja, mijn vrouw keurt de kleding tijdens het winkelen”, vervolgt hij met een glimlach. Ik antwoord:”smaakvol”

 

Het diploma

diploma

Graaf von Zinzendorfschool 1972-1976
Het is warm en in de ochtend. Het is de uitreiking van de diploma’s van het MULO.
Dit gebouw is de nieuwe locatie van de Graaf von Zinzendorfschool, een EBG school.
Ik heb er maar een deel van dit school jaar gezeten.
Vóór mij staan de directeur Dorder en een docent IJfel. Rechtsonder zit mevrouw Pinas, docent Nederlands. Ik heb nooit les van meneer IJfel gehad wel van mevrouw Pinas.
Ik neem mijn diploma in ontvangst en ben super trots op mezelf. De docente Frans mevrouw Roozenblad heeft een praatje gehouden voor de drie best geslaagden.
Enkele leerlingen gaan rond met drinken. Ik ruik de zoetigheid en de geur van de verschillende soorten stroop(siroop):Tamarinde, Guave, Orgeade, Cola, Fernandes en Markoesa.
Wat zie ik er prachtig uit, in een olijfgroene broek en shirt met allemaal fruit op, het zit heerlijk, het is nieuw.

Terwijl ik daar sta te glunderen denk ik aan de weken, dagen en de uren hiervoor.
Het eindexamen MULO, het enige vak waar ik mij zorgen over maakte was Wiskunde. Vóór het examen, heb ik mijn kamer opgeruimd, de vakken op een stapel naast mijn bed op de vloer op volgorde van het examen.
Na elk examen ruimde ik alles op wat te maken had met het vak, boeken en aantekeningen.
Ik leerde ’s morgens vroeg vanwege de warmte en in de namiddag van zes uur tot negen uur in de avond. Daarna was het tijd voor een boek lezen en naar bed om tien uur.
Ik was zeker van mijn zaak op het examen en vond het prima. Ik mocht alvast nieuwe kleren gaan kopen van mijn zus, mijn moeder had niet altijd de middelen. Het was goed verdeeld, mijn zus de nieuwe kleding en mijn moeder zou mijn lievelingsmaaltijd klaarmaken.

Voor de uitslag moest ik naar school . Geslaagd, gezakt of herexamen?! Ik voel nu weer de opwinding van toen. De opluchting, de blijdschap dat ik het gehaald had, maar ook voel ik de verslagenheid van sommigen en hoor ik het gehuil van hen die niet geslaagd waren.
Thuis gekomen bedacht ik hoe ik mijn haar zou kammen en wat ik aan zou doen op de dag van de uitreiking. Ik wilde allemaal kleine krulletjes. Het was goed gelukt. Ik was al vroeg op school, wilde absoluut niet te laat zijn.

Na de uitreiking ging ieder zijn eigen weg. Ik ging naar huis met mijn diploma in mijn mooie zacht oranje leren tas met houten beugel. Ik was geslaagd van de MULO en voor het staats examen en zou naar  het Lyceum gaan na de vakantie!

Thuis gekomen hebben wij heerlijk gegeten, kip met groenten en rijst. Mijn moeder, mijn zus en ik. Geen groot feest, want daar was geen geld voor. Ik heb een heerlijke vakantie gehad en was al bezig met de nieuwe boeken aan te schaffen en in te neuzen.

 

Gemis

dsc_0018 Vijf uur, de wekker loopt af, ik blijf nog even liggen, om half zes sta ik toch maar op. Ik heb een zwaar gevoel en een weemoedig gevoel. Om zeven uur stuur ik een mail naar mijn collega’s en leidinggevende met de mededeling dat ik voor een deel thuis werk en vrij neem om het graf van mijn moeder te bezoeken. Terwijl mijn vingers over het toetsenbord bewegen, stromen de tranen over mijn wangen, spetters op mijn bril, ik moet steeds vegen omdat ik niet meer zie wat ik schrijf. Ik zucht een paar keer, in de hoop dat deze tranenvloed stopt. Hoe harder ik het probeer, hoe meer ze stromen. Ik stuur de mail weg en laat de tranen maar komen. Ik vraag mij af waar dit opeens vandaan komt. Het is acht jaar geleden dat zij overleed, maar ik huil alsof zij net overleden is. Ik vermaan mezelf en werk stug door terwijl ik zo af en toe zucht en naar lucht hap. Om tien uur breng ik mijn neef, de achter-kleinzoon van mijn moeder naar Schiphol. Ik moet voor hem zorgen nu, dat geeft afleiding.

Ik koop bloemen voor mijn moeder en mijn nichtje die vorig jaar overleed. Schoonmaakspullen voor het graf worden ingepakt. Ik rijd naar de begraafplaats, drie afslagen voor Watergraafsmeer vullen mijn ogen zich weer en ik kan even niets zien. Het is druk op de weg en veeg haastig de tranen weg en zie weer helder. Man, man, man.

Op het moment dat ik door de poort stap breekt de dijk door en is er geen houden meer aan, ik onderdruk het snikken. Mijn hart voelt en roept om mijn moeder, er is geen pijn, maar gewoon verdriet en gemis. Alles komt samen en probeert zich een weg te banen naar mijn keel, mijn mond, mijn lippen. Ik slik uit alle macht om dat wat naar buiten wil binnen te houden. Gelukkig ligt zij dichtbij. Ik neem een pad eerder zodat ik recht op het graf af loop. De zon is opeens doorgebroken en is intens warm.

Er zit een vrouw aan de andere kant op een bank voor een graf. Ik probeer zachtjes te doen.
Ik giet wat water over het graf en begin te schrobben, het water op het graf krijgt gezelschap van de tranen die langs mijn kin druppelen. Bij elke zucht een nieuwe golf van tranen. Ik houd mij in, want ik ben niet alleen, als ik overeind kom, zie ik de vrouw weglopen.
Als ik de bloemen heb gelegd, bid ik en vraag Jezus om mij te troosten en allen die verdriet hebben en dierbaren missen. Ik ga zitten aan de voet van het graf in het gras en laat mijn tranen gaan, de zon schijnt en verwarmt mij, langzaam trekken de tranen zich terug.

Vandaag is de geboorte dag van mijn moeder Micheline Henriëtte Claire Flu, ik vind het prachtige namen en als kind sprak ik het vol trots uit. Het eerste jaar was ik vaak aan het graf, omdat er nog geen steen lag en ik niet wilde dat er onkruid zou groeien, mijn moeder hield daar niet van. Ik heb niet verwacht dat na acht jaar zo een intens verdriet en gemis mij zou overvallen. Dit gevoel van intens verdriet duurde voort.

Het is een healing proces. Ik luister naar het lied van Michael W. Smith ‘Healing rain’
Jezus zal ook deze pijn verzachten en ik weet dat de intensiteit zal afnemen.
Voordat ik vertrok naar het graf van mijn moeder, zag ik een bericht van iemand over een jongetje die een radiostation belt om te vertellen wat God tegen hem had gezegd. Het jongetje had een dierbare oude koe verloren nadat zij een kalf geworpen had. Het jongetje had zo een verdriet en vroeg aan de Heer waarom, want de koe was hem dierbaar en God zei tegen hem: Mijn Zoon was mij ook dierbaar, maar Zijn dood had een bedoeling. Het is belangrijk en onthoudt dat God weet wat je doormaakt, ga maar naar Hem  toe met je verdriet. Hij begrijpt je. Dit bericht was voor mij.

Vliegen

blijven-of-gaanWat gaat het worden: Blijven of gaan?
Durf jij risico’s te nemen, groot te dromen, je hart te volgen.
Ik heb regelmatig mijn hart gevolgd en heb er geen spijt van. Een vaste baan is nooit een garantie of zekerheid. Soms moet je je vleugels spreiden, door de lucht zweven op de wind en verkennen waar je kunt neerstrijken. Van bovenaf is het plaatje beter te zien.